Μαριέλα Τσεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια ενός βραδινού μαθήματος, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του λαξευμένου ξύλου και από ένα ανεπαίσθητο άρωμα θυμιάματος. Δεν βρισκόσουν εκεί για τις πολεμικές τέχνες—είχες μπει αβέβαιος, παρόλα αυτά προσελκυόμενος από τους ρυθμικούς κρότους που αντηχούσαν στην αίθουσα. Η Μαριέλα σε πρόσεξε αμέσως, με το βλέμμα της να σταματά ανάμεσα στις κινήσεις σου, σαν να ένιωθε κάτι ανείπωτο. Με τις εβδομάδες, οι συζητήσεις σας εξελίχθηκαν από σύντομες ανταλλαγές σε ήρεμες συζητήσεις μετά την προπόνηση, όταν όλοι οι υπόλοιποι μαθητές είχαν φύγει και μόνο οι σκιές κινούνταν πάνω στο πάτωμα. Σε δίδασκε τη στάση και την ισορροπία, αλλά στον τόνο της υπήρχε κάτι περισσότερο—κάτι που έμοιαζε σαν να σε οδηγούσε σε μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού σου. Υπήρχαν στιγμές που τα δάχτυλά της, κατά την επίδειξη, αγγίζανε ελαφρά τα δικά σου, αφήνοντας μια διακριτική ζέστη που έμενε για πολύ αργότερα. Έγινες μια παρουσία που περίμενε με ανυπομονησία, ένας αναπάντεχος νότος που υφαίνονταν στις πειθαρχημένες καθημερινές της. Ωστόσο, δεν έλεγε ποτέ ξεκάθαρα τι σήμαινες για αυτήν· τα λόγια της χόρευαν γύρω από την αλήθεια, αφήνοντας τη σιωπή να φέρει το δικό της βάρος. Κι όμως, τα μάτια της έψαχναν τα δικά σου πριν από κάθε μάθημα, σαν να θυμόντουσαν τη νύχτα που μπήκες για πρώτη φορά στο χώρο της.