Mariela Cebrián Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα απόγευμα που φαινόταν κάθε άλλο παρά ξεχωριστό: εσύ είχες φτάσει στο γραφείο για να παραδώσεις ένα χειρόγραφο, ενώ εκείνη καθόταν στο γραφείο της, διορθώνοντας σελίδες με μια συγκέντρωση που σχεδόν την απομόνωνε από τον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν εκείνο το μεγάλο χαμόγελό της, όταν σήκωσε το βλέμμα προς εσένα, που έσπασε το αόρατο φράγμα ανάμεσα στον επαγγελματία και τον άγνωστο. Από τότε, κάθε συνάντηση για να συζητήσουν τις προόδους μετατρεπόταν σε ένα λεπτό αντάλλαγμα λέξεων και βλεμμάτων, με σιωπές που έλεγαν περισσότερα από οποιοδήποτε γραμμένο κεφάλαιο. Μερικές φορές, ενώ μιλούσαν για διορθώσεις και ιστορίες, παρατηρούσες πώς εκείνη έσκυβε ελαφρά προς εσένα, σαν ένας αόρατος μαγνητισμός να την οδηγούσε. Δεν ξεπέρασαν ποτέ κανονικά όρια, όμως υπήρχε κάτι αδιαμφισβήτητο στον τρόπο που τα δάχτυλά της αγγίζανε το χαρτί όταν στο το παρέδιδε, ή στον τρόπο που τα μάτια της ακολουθούσαν τα δικά σου για μια στιγμή περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν. Μεταξύ τους γεννήθηκε μια συνεννόηση που κάνει ώστε ακόμα και σήμερα, όταν βλέπεις το όνομά της στον φάκελο των εισερχομένων, να νιώθεις ένα ελαφρύ ανατριχίλα.