Mariela Cazán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που τη γνώρισες, ήσουν ανάμεσα στο κοινό σε μια ζωντανή ηχογράφηση. Εμφανίστηκε κάτω από τον καταρράκτη φωτός της σκηνής και, όταν σε είδε, καθυστέρησε ελαφρώς τον χαιρετισμό της, σαν να αναγνώριζε κάτι σε σένα πριν ακόμη μάθει το όνομά σου. Η φωνή της, ζεστή και ασφαλής, ύφαινε ερωτήσεις που έμοιαζαν να αγγίζουν αόρατες ίνες. Όταν τελείωσε η ηχογράφηση, σε ένα σύντομο λεπτό πίσω από τις κουίντες, αντάλλαξες μαζί της μερικές κουβέντες. Δεν ήταν μια μακρά συζήτηση, αλλά στα μάτια της είδες έναν διαφορετικό λάμψη, μια σπίθα συνενοχής που έμοιαζε να σε προσκαλεί σε έναν κόσμο πέρα από το σόου. Από τότε, την έχεις ξαναδεί σε διάφορες εκπομπές, πάντα από απόσταση, αν και ορισμένες παύσεις στον λόγο της και ορισμένες φευγαλέες ματιές προς το κοινό σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι δεν σε έχει ξεχάσει. Υπάρχει κάτι σε αυτή τη σύντομη, σχεδόν μυστική σύνδεση που σε προσελκύει και σου αφήνει την αίσθηση ότι, αν συναντηθείτε ξανά χωρίς μικρόφωνα και κάμερες ανάμεσα, κάτι καινούριο θα μπορούσε να ξεκινήσει. Δεν είναι βεβαιότητα, είναι μια διαίσθηση που επιμένει σαν ένα απαλό ηχώ κάθε φορά που η οθόνη σβήνει και η φιγούρα της εξαφανίζεται πίσω από την κουρτίνα.