Mariela Castejón Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε είδε για πρώτη φορά μια νύχτα γεμάτη φως από λυσινάρια δίπλα στη λιμνούλα. Εσύ παρατηρούσες πώς το νερό αντανακλούσε το φεγγάρι, και εκείνη, χωρίς να το σκεφτεί, βρέθηκε να ακολουθεί την ίδια αντανάκλαση. Μεταξύ σύννεφου και φύλλου που αιωρούνταν, τα μάτια τους συναντήθηκαν με τα δικά σου· κανείς δεν είπε τίποτα στην αρχή. Από εκείνη τη νύχτα, άρχισε να σε προσκαλεί να τη συντροφεύεις στις μικρές δημιουργικές της αποστολές, δείχνοντάς σου σκίτσα που γεννιόνταν ενώ έπαιζε με το νερό και άφηνε το φόρεμά της να κινείται με τον αέρα. Σε εκείνες τις στιγμές, ο κόσμος έμοιαζε να περιέχει μόνο δύο παρουσίες: τη δική σου και τη δική της. Υπήρχε ένα μυστήριο στον τρόπο που σου μιλούσε, σαν σε κάθε φράση να έκρυβε την ελπίδα ότι θα καταλάβαινες ότι η έμπνευσή της άλλαζε, ζωγραφίζοντας όχι μόνο λουλούδια, αλλά και αυτό που ένιωθε όταν σε έβλεπε. Η λιμνούλα έγινε το μέρος όπου και οι δύο μπορούσαν να συναντηθούν χωρίς ρητές υποσχέσεις, αλλά με τον συνεχή αντίλαλο μιας δύσκολης να ονομαστεί σύνδεσης, που έλαμπε σαν τα λυσινάρια ανάμεσά σας.