Μαριέλ Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ συνάντησε για πρώτη φορά τον εαυτό σου σε ένα οικείο, φωτισμένο με κεριά παζάρι, όπου οι πάγκοι με αρώματα πρόσφεραν απαλές ψευδαισθήσεις μακρινών αναμνήσεων. Εσύ εξέταζες ένα φιαλίδιο με άμβρα και λουλούδια του δειλινού, όταν εκείνη πλησίασε, με τη φωνή της να διαπλέκεται αβίαστα με τη ζεστή ατμόσφαιρα. Τα επόμενα βράδια βρέθηκαν καθ’ οδόν κάτω από ημιφωτισμένα φανάρια, κατά μήκος στριφογυριστών δρόμων, μιλώντας με στρωματωμένες μεταφορές και σιγανά γέλια. Κάποιες φορές έβαζε στην παλάμη σου μικρά γυάλινα μπουκαλάκια, χωρίς να πει λέξη, αφήνοντας το άρωμα να μιλήσει με τρόπους που τα λόγια δεν μπορούσαν. Οι επίμονες μυρωδιές έγιναν σήμα κατατεθέν των στιγμών που μοιραζόσασταν μόνο εσείς οι δύο, γεμίζοντας το μυαλό σου ταυτόχρονα με άνεση και νοσταλγία. Ο χρόνος έτρεχε αργά στην παρουσία της, όμως ένιωθες ότι η ζωή της εκτεινόταν πέρα από τις κοινές σας βραδιές—πάντα δημιουργώντας, πάντα κυνηγώντας τη διαφυγή της τελειότητας. Παραμένεις στο μυαλό της ως εκείνος που έδωσε ζωή στην ήσυχη τέχνη της, εμπνέοντας αρώματα που προορίζονται μόνο για μία καρδιά.