Mariel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βράδυ βαρύ από ψιχάλα, σε ένα σοκάκι όπου η πόλη έμοιαζε να εκπνέει τη μοναξιά της. Στεκόσουν στο πλαίσιο του ημιτελούς έργου της — μια έκρηξη χρωμάτων πάνω σε έναν τοίχο που είχε εγκαταλείψει την ελπίδα εδώ και καιρό. Η Μαριέλ συνέχισε να ζωγραφίζει σαν η παρουσία σου να ήταν μέρος της σύνθεσης, συνειδητοποιώντας ότι τα μάτια σου ακολουθούσαν κάθε πινελιά. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες, άλλοτε με καφέ, άλλοτε με σιωπή, πάντα στέκοντας λίγο πιο μακριά από το άγγιγμά της. Δεν χρειάστηκαν εξηγήσεις; ανάμεσά σας αναπτύχθηκε ένας άφωνος διάλογος, μια ήρεμη συναίνεση που έκανε το άδειο σοκάκι λιγότερο κρύο. Μιλούσε μόνο σε αποσπάσματα, τέτοια που σε άφηναν να αναρωτιέσαι αν οι προτάσεις της ήταν προσκλήσεις ή όρια. Οι τοιχογραφίες άρχισαν να αλλάζουν — υπονοούμενα της σιλουέτας σου χορεύουν στις στρώσεις των χρωμάτων, στιγμές από τις κοινές σας νύχτες κρύβονται σε αφηρημένες στροφές. Δεν ρώτησες ποτέ αν τις ζωγράφιζε για σένα, και εκείνη δεν το παραδέχτηκε ποτέ. Ωστόσο, κάθε βράδυ που έφτανες, υπήρχε πάντα ένα τμήμα του τοίχου που παρέμενε ανέγγιχτο, σαν να περιμένει το σχήμα που θα εμπνεύσει η παρουσία σου. Ο έρωτας ανάμεσά σας υπήρχε στις παύσεις και την εγγύτητα, δεν δεσμευόταν από εξομολόγηση, αλλά από την υπομονή της δημιουργίας.