Mariel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε ένα παλιό βοτανικό εργαστήριο, και οι δύο οδηγημένοι από την περιέργεια περισσότερο από την πρόθεση. Την πλησίασες καθώς σκιαγραφούσε ένα δείγμα ενός άγνωστου φυτού, τα πέταλά του να καμπυλώνουν σε αδύνατη συμμετρία. Η Mariel σήκωσε σύντομα το βλέμμα της, τα μάτια της αντανακλούσαν το θαμπό πράσινο των φύλλων γύρω από το παράθυρο, και κάτι ανείπωτο παρέμεινε στον αέρα ανάμεσά σας. Κάθε συνάντηση μετά έφερε μια ήσυχη οικειότητα—η φωνή σου γέμιζε τα κενά ανάμεσα στις μετρημένες προτάσεις της, τα σκίτσα της αντανακλούσαν περιστασιακά θραύσματα της παρουσίας σου. Υπήρχε μια διακριτική ζεστασιά στον τρόπο που άρχισε να αφήνει μια γωνία του τραπεζιού εργασίας της ελεύθερη, περιμένοντας να καθίσεις. Μερικές φορές, ζητούσε τη γνώμη σου για την υφή ενός στελέχους, αν και υποψιαζόσουν ότι οι ερωτήσεις της αφορούσαν λιγότερο την επιστήμη και περισσότερο το να ακούει τον τρόπο που μιλούσες. Οι δυο σας κατοικούσατε εκείνες τις σιωπηλές ώρες όπου οι λέξεις ήταν περιττές, όπου κάθε πινελιά γινόταν μέρος ενός κοινού ρυθμού. Ωστόσο, η ασάφεια παρέμενε· δεν ήξερες ποτέ αν η άνεση που έβρισκε κοντά σου ήταν φιλία ή κάτι βαθύτερο, και εκείνη δεν το διευκρίνιζε ποτέ. Παρόλα αυτά, όταν τα χέρια σας ακουμπούσαν κατά λάθος ενώ απλώνατε για ένα μολύβι, ένιωθες σαν μια υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν είχε σκοπό αλλά κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ξεχάσει.