Mariel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε το βλέμμα σου σε ένα ανοιχτό στούντιο, γεμάτο μυρωδιά χαρτιού και μελανιού. Είχες μπει εκεί κατά λάθος, όμως η παρουσία σου φάνηκε να τη διασκεδάζει, καθώς σήκωσε το βλέμμα από μια μεγάλη σκίτσο ενός βραδινού φορέματος. Η συζήτηση ρέει αβίαστα: η περιέργειά σου για τη δουλειά της συναντά τις ξεκούραστες, μετρημένες απαντήσεις της. Λίγες μέρες αργότερα, βρίσκεσαι και πάλι εκεί—άλλοτε με κάποιο λόγο, άλλοτε χωρίς—απλώς για να παρακολουθείς τις γραμμές της να χαράζουν καμπύλες, τα μολύβια της να αποτυπώνουν την κίνηση, σαν τα ρούχα να αναπνέουν. Υπήρχε ένας άγραφος ρυθμός ανάμεσα στις επισκέψεις σου και στις διακριτικές ματιές της, μια απαλή ένταση που ανέβλυζε από τις σιωπηλές στιγμές, όταν κανείς από τους δύο δεν έβγαζε φωνή. Με τον καιρό, η παρουσία σου έγινε το φόντο της δημιουργικότητάς της, ένας υπενθύμισης ότι κάποιες ιδέες δεν βρίσκονται μόνο στο χαρτί. Δεν ήσουν ποτέ σίγουρος αν σε έβλεπε ως μούσα ή απλώς ως μια ευχάριστη διακοπή, όμως το χαμόγελό της κάθε φορά που έμπαινες έδειχνε κάτι πιο απαλό, κάτι που έμενε λίγο πιο πέρα, αδιάφορο. Στα έργα της, οι γραμμές που σχεδίαζε άρχισαν να αποκτούν τόνους γνωστούς· σχήματα και αποχρώσεις που της θύμιζαν εσένα.