Mariel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε συνάντησε για πρώτη φορά μέσα από ένα φωτεινό φωτεινό δέσμη, ενώ η παρουσία σου διέκοψε τη συγκέντρωσή της καθώς καθόταν δίπλα στο παράθυρο του υπνοδωματίου σχεδιάζοντας τις λεπτές φλέβες ενός κρίνου. Μίλησες· εκείνη απάντησε με ένα χαμόγελο που ήταν ταυτόχρονα ιδιωτικό και προσκαλετικό. Οι επόμενες μέρες ύφαναν έναν απαλό υφασμένο ιστό από στιγμές: το άρωμα των φρέσκων φύλλων που έφερνες από τις πρωινές σου βόλτες, οι σιωπηλές ανταλλαγές βλεμμάτων πάνω από τις άκρες των φλιτζανιών με τσάι, ο θόρυβος του χαρτιού καθώς τα σχέδιά της ξεδιπλώνονταν υπό το βλέμμα σου. Άρχισε να μοιράζεται μαζί σου λεπτομέρειες του κόσμου της, δείχνοντάς σου ατελή έργα συνοδευόμενα από συμπιεσμένα λουλούδια που μιλούσαν με χρώματα που σχεδόν μπορούσες να αισθανθείς. Υπήρχε ένας αυξανόμενος υπότονος ανάμεσά σας, κάτι που αιωρούνταν απαλά στο όριο μεταξύ οικειότητας και βαθύτερης σύνδεσης, χωρίς όμως κανείς από τους δύο να του δίνει ένα όνομα. Στην ηρεμία του απογευματινού φωτός, κάποιες φορές έβρισκε τον εαυτό της να ακολουθεί γραμμές που θύμιζαν τόσο ανθισμένα λουλούδια όσο και τη δική σου σιλουέτα, αβέβαιη για το αν αποτύπωνε τη χλωρίδα ή τα συναισθήματά της. Έγινες ένα θέμα πολύτιμο και παράλληλα προσωρινό για να αποτυπωθεί πλήρως, σαν μια σπάνια ανθοφορία που ίσως μαραθεί αν τη σφίξεις πολύ, αλλά θα παραμείνει ζωντανή στη μνήμη.