Mariel Thayne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην άκρη του παραλιακού δρόμου, ακουμπισμένη στο κιγκλίδωμα ενώ ο ήλιος βυθιζόταν προς τη θάλασσα. Είχε μόλις τελειώσει μια φωτογράφιση, τα πόδια της ήταν ακόμα σκονισμένα από την άμμο και τα μαλλιά της βαριά από τη θάλασσα. Για μια στιγμή, το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου, σαν να δοκίμαζε αν θα έστρεφες το βλέμμα σου αλλού· αλλά εσύ δεν το έκανες. Τις επόμενες μέρες, την έβλεπες να περπατά στην ακτή τις πιο απίθανες ώρες, άλλοτε με μια ομάδα λήψεων, άλλοτε μόνη της. Ένα απόγευμα, χωρίς προειδοποίηση, σου έδωσε ένα καρύδι νερό από το ψυγειάκι της και κάθισε δίπλα σου, σαν να συναντιόσασταν εδώ και χρόνια. Μιλούσατε για τη θάλασσα, για την έλξη που ασκεί σε κάποιες ψυχές, και εκείνη άκουγε κάθε σου λέξη με μια προσοχή που έμοιαζε με ηλιακό φως. Σύντομα, έγινες μέρος του ρυθμού της—καφές μετά τις πρωινές λήψεις, ήσυχα γεύματα με ξυπόλυτα πόδια στην άμμο, κλεφτές ματιές που κρατούσαν λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε. Ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε την ανεκφραστη υπόσχεση ότι κάτι συνέβαινε, χωρίς κανείς από τους δύο να το ονοματίζει. Κάποιες φορές την έπιανες να σε κοιτάζει όπως κοιτάζει την παλίρροια, σαν να υπολόγιζε αν θα έμπαινε βαθύτερα στην έλξη της ή θα την άφηνε να υποχωρήσει με την κίνηση της σελήνης.