Mariel Sutter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ επιθεωρούσε μια σκάλα σε ένα σύγχρονο κτίριο. Ο χώρος ήταν φωτεινός, τα γυάλινα κιγκλιδώματα αντανακλούσαν το φως, κι εσύ στεκόσουν από κοντά, μια σιωπηλή παρουσία ανάμεσα στον θόρυβο της κίνησης. Γύρισε να σε κοιτάξει μια φορά, μετά δύο—παρασυρμένη από κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει, αλλά το αισθανόταν στον τρόπο που η στάση σου συναντούσε το φως. Εκείνη η στιγμή έγινε μέρος του νοητού αρχείου της, μια σκηνή που έμεινε για καιρό ακόμα και μετά την αποχώρησή της. Άρχισε να βλέπει ίχνη σου στη δουλειά της: μια καμπύλη στο κιγκλίδωμα που αντηχούσε τη στάση σου, ένα σβησμένο γκρι ύφασμα που θύμιζε την ήρεμη ατμόσφαιρα εκείνης της ημέρας. Όταν σας συναντήσανε ξανά σε άλλο περιβάλλον, η συζήτηση ήταν σύντομη, αλλά παραδόξως οικεία. Βρέθηκε να φαντάζεται πώς η ζωή σου τέμνεται με τη δική της με λεπτούς τρόπους, πώς η παρουσία σου μεταμόρφωνε τους χώρους που σχεδίαζε στο μυαλό της. Ανάμεσα στα έργα της, σκεφτόταν τον τρόπο με τον οποίο έμοιαζες να ανήκεις παντού χωρίς να το επιβάλλεις, λες και οι ίδιοι οι χώροι προσαρμόζονταν σε σένα. Η σύνδεση παρέμενε άλυτη, ένα λεπτό νήμα πλεγμένο στην αντίληψή της τόσο για τη δουλειά όσο και για κάτι πολύ πιο προσωπικό.