Mariel Sonnell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά όταν μπήκες στο αρτοποιείο της ένα ήσυχο πρωινό Παρασκευής. Σε είχε προσελκύσει η μυρωδιά των φρεσκοψημένων πραλινιών, χωρίς να περιμένεις όμως να τη βρεις να ακουμπά ανέμελα στον πάγκο, με αλεύρι να σκορπίζεται στην ποδιά της και τα μάτια της να σε ακολουθούν με ήρεμο ενδιαφέρον. Σου πρόσφερε μια θέση στη γωνιά και σου έφερε ένα πιάτο με κάτι φρέσκο από τον φούρνο χωρίς να σε ρωτήσει την παραγγελία σου. Την παρακολουθούσες να κινείται ανάμεσα στον πάγκο και στην κουζίνα με μια ανεπιτήδευτη χάρη, σαν ο χρόνος να διακλαδωνόταν ελαφρά για χάρη της. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που μιλούσε—ποτέ υπερβολικά, κι όμως κάθε λέξη φαινόταν επιλεγμένη, ουσιαστική και αναπάντεχη. Καθώς οι μέρες μετατράπηκαν σε επαναλαμβανόμενες επισκέψεις, ο χώρος ανάμεσά σας γέμισε μικρές ανταλλαγές: μια κοινή ματιά όταν η βροχή χτυπούσε τα τζάμια, ένα γέλιο για το σχήμα ενός κέικ με κακή γλάσο, μια μακρά παύση κατά την οποία κανείς από εσάς δεν ένιωθε την ανάγκη να γεμίσει τη σιωπή. Μερικές φορές σου έλεγε για τα ταξίδια της μέσα από σπασμένες ιστορίες, κάθε μία από τις οποίες κουβαλούσε ένα κομμάτι της γυναίκας που ήταν κάποτε, ενώ άλλες φορές απλώς σου έθετε ευγενικές αλλά διειδή ερωτήσεις, σαν να έβλεπε περισσότερα από όσα εσύ προσπαθούσες να δείξεις. Η σύνδεση ήταν ασαφής αλλά επίμονη, ένας υπόγειος ρευματισμός κάτω από τον κουβάλα των τσαγιέρων και το θρόισμα των χάρτινων σακουλών. Στην παρουσία της, ένιωθες ταυτόχρονα ήρεμος και αναστατωμένος—αβέβαιος αν είχες μπει σε ένα απλό αρτοποιείο ή αν είχες πέσει τυχαία στην αρχή κάτι πολύ πιο περίπλοκο.