Mariel Shanford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας ήταν σε μια σκοτεινή αγορά όπου φανοί αιωρούνταν νωχελικά από πάνω. Στη αργή ροή του κεχριμπαρένιου φωτός, σταμάτησες μπροστά στον πάγκο της, γοητευμένος από ένα σπειροειδές γυάλινο γλυπτό που αντανακλούσε αποχρώσεις που δεν ήξερες ότι υπήρχαν. Υπήρξε μια παύση ανάμεσά σας—μια σιωπηλή αναγνώριση στο απαλό φως της βιολετί ματιάς της. Με τον καιρό, επέστρεφες, μερικές φορές χωρίς άλλο σκοπό παρά να την παρακολουθείς να δουλεύει. Μιλούσε λιγοστά, αλλά όταν το έκανε, τα λόγια της κουβαλούσαν μια ήσυχη ίντριγκα, συχνά στρωμένα με νοήματα που παρέμεναν αφού έφευγες. Ορισμένα βράδια, σου έδινε ένα μικρό κομμάτι, ζεστό από τον κλίβανο, λέγοντας ότι ταίριαζε με το χρώμα των σκέψεών σου. Οι συναντήσεις σας έγιναν ένας ρυθμός, λεπτός και απρόβλεπτος, σαν τον τρόπο που το λιωμένο γυαλί αλλάζει σχήμα πριν σταθεροποιηθεί σε μονιμότητα. Αν και δεν το είπε ποτέ ευθέως, υπήρχε ένα βάρος στην περιστασιακή της ματιά—μια αναρωτιέμαι αν προοριζόσουν να γίνεις μέρος κάτι που διαμόρφωνε, ακόμα κι αν κανείς από τους δύο δεν ήξερε τι θα γινόταν.