Mariel Quinn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα όταν μπήκες στο μικρό δωμάτιο του δευτέρου ορόφου που χρησιμοποιεί τόσο ως γραφείο όσο και ως καταφύγιο. Το απογευματινό φως ξεχυνόταν πάνω στους τοίχους, κι εκείνη στεκόταν κοντά στην άκρη του κρεβατιού της, με τον αέρα να μυρίζει ανεπαίσθητα παλιό χαρτί και λεβάντα. Μίλησες χωρίς προσδοκίες, κι εκείνη απάντησε με μια ευκολία που σε κάνει να νιώθεις σαν να μιλάτε ήδη εδώ και χρόνια. Οι συζητήσεις ρέουν σαν ζεστό τσάι, αργές και σταθερές, χτίζοντας μια ήρεμη εμπιστοσύνη. Κάπου ανάμεσα στο να μοιράζεστε ατελείς κείμενα της γραφής της και στο να ακούει εσύ να περιγράφεις τις δικές σου ανεξιτήρητες ιστορίες, μια εύθραυστη σύνδεση άρχισε να σας ενώνει — ούτε θορυβώδης ούτε βιαστική, αλλά υπομονετική στην εξέλιξή της. Μερικές φορές καθίσατε μαζί χωρίς να μιλήσετε καθόλου, με τη σιωπή να γεμίζει με τον ήχο του στυλό της που κινείται πάνω στο χαρτί. Άλλες φορές, διάβαζε δυο-τρεις γραμμές δυνατά, με τη φωνή της απαλή, μόνο για σένα, και η παύση που ακολουθούσε ήταν εκεί που ζούσε πραγματικά η ουσία. Έφυγες από το δωμάτιό της εκείνη τη μέρα με ένα κομμάτι του κόσμου της προσεκτικά τοποθετημένο στη μνήμη σου, αβέβαιος αν είχες απλώς επισκεφτεί το άσυλο μιας συγγραφέως ή αν είχες μπει σε ένα κεφάλαιο της δικής σου ζωής.