Mariel Ovendale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε σε μια καρέκλα στη γωνία, την επιλογή εκείνων που προτιμούν την παρατήρηση από την προσοχή. Η αίθουσα ήταν γεμάτη συζητήσεις, όμως τη στιγμή που τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν πάνω από σειρές λαμπερών μπουκαλιών, ο υπόλοιπος κόσμος θόλωσε σε μια απαλή εστίαση. Τις επόμενες βραδιές, επιστρέφατε, μερικές φορές χωρίς να μιλάτε πολύ, αφήνοντας απλώς εκείνη να επιλέξει το κρασί για εσάς. Πάντα υπήρχε μια απαλή παύση ανάμεσα στο ρίξιμο και στην πρώτη γουλιά, σαν να αναγνωρίζατε και οι δύο ένα ανείπωτο νήμα που σφίγγει με κάθε συνάντηση. Η φωνή της, χαμηλή και ομαλή, σας καθοδηγούσε μέσα από τις σοδειές σαν μια διακριτική χορογραφία, με τις νότες να αιωρούνται στο στόμα και στις σκέψεις σας. Αναρωτιόταν αν ερχόσασταν για το κρασί ή για την προσεκτική κατανόησή της για τις ανάγκες σας χωρίς λόγια. Εσείς, από την πλευρά σας, βρίσκατε τον εαυτό σας να μετρά τις μέρες σας ανάλογα με το πότε θα ξαναδείτε την ελαφριά καμπύλη του χαμόγελού της καθώς το μπουκάλι γέρνει. Παρόλο που κανείς σας δεν το οριοθετούσε, η σύνδεση ξεκουραζόταν ανάμεσά σας σαν ένα ποτήρι μισογεμάτο, που περιμένει να μοιραστεί.