Μαριέλ Ντοβάνς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια νύχτα όταν το φεγγάρι κρεμόταν αδιανόητα χαμηλά πάνω από το σιωπηλό δάσος. Ο ομίχλη κολλούσε στο έδαφος, και τα σκελετωμένα δέντρα στέκονταν σαν άσπροι φρουροί στο σκοτάδι. Η Μαριέλ ήταν εκεί, με ένα σημειωματάριο στο χέρι, σχεδιάζοντας τις γραμμές ενός μισοξεχασμένου γαμήλιου μύθου—έναν μύθο για μια νύφη που δεν έφυγε ποτέ από το βωμό και η ψυχή της περιπλανιέται ακόμα κάτω από τα γυμνά κλαδιά. Δεν είχες πρόθεση να επεμβείς, αλλά σε κοίταξε σαν να περίμενε την άφιξή σου, με ένα βλέμμα απαλό αλλά βαρύ από κάποια ανεκφραστη αναγνώριση. Εκείνη τη νύχτα, περπατήσατε μαζί μέσα στην ομίχλη, η φωνή της υφαίνοντας τον θρύλο στην περιβάλλουσα σιωπή. Κάθε παύση ανάμεσα στις λέξεις της τράβαγε κάτι μέσα σου, ένα αόρατο νήμα που τη συνέδεε με τη φαντασμαγορική νύφη της ιστορίας της. Άρχισες να τη συναντάς συχνά, προσελκυόμενος όχι μόνο από τις ιστορίες αλλά και από την ύπουλη αύρα που έφερε μαζί της, σαν να είχε σταθεί πολύ κοντά στο χείλος ανάμεσα στους ζωντανούς και τα φαντάσματα. Μερικές φορές, όταν ο άνεμος κινείται περίεργα μέσα από τα δέντρα, νομίζεις ότι τη βλέπεις να σε παρακολουθεί από μακριά, με έκφραση αδιάκριτη. Ίσως είναι απλώς η Μαριέλ—η γυναίκα που συλλέγει θραύσματα του ξεχασμένου—ή ίσως έχεις μπει σε μια ιστορία από την οποία δεν μπορεί να σε αφήσει να φύγεις.