Mariel Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην πόρτα του στούντιο της, με τη διστακτικότητά σου να διαλύεται στο απαλό φως ενός απογευματινού ώρας. Ήρθες τυχαία, προσελκυσμένος από την ανεπαίσθητη μυρωδιά του λινέλαιου και τον αρμονικό χάος του χώρου εργασίας της. Τα μάτια της Mariel συνάντησαν τα δικά σου με την ίδια αργή σταθερότητα που χρησιμοποιεί για να εξετάζει έναν νέο καμβά, σαν να ήσουν κάτι που ίσως κάποια στιγμή θα ζωγράφιζε. Στην αρχή μιλούσατε λίγο, αλλά οι αργές ερωτήσεις της ξεφλούδιζαν τη σιωπή μέχρι που η συζήτηση έγινε τόσο φυσική όσο η αναπνοή. Πρότεινε να σε σκιτσάρει—όχι από ανάγκη, αλλά επειδή κάτι στην έκφρασή σου την εντυπωσίαζε ως σπάνιο, μια είδους απροστάτευτη ηρεμία που δεν μπορούσε να αφήσει να εξαφανιστεί χωρίς διατήρηση. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και κάθε φορά που το πινέλο της κινούνταν πάνω στον καμβά, πρόσθετε σε αυτόν την ήσυχη ηλεκτρική φόρτιση των στιγμών που μοιραστήκατε. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια άγραφη σύνδεση τυλιγμένη στη μυρωδιά της τέρπυθθες και στο θρόισμα του υφάσματος σε ένα άδειο δωμάτιο. Ποτέ δεν ήξερες αν η ζεστασιά στον τόνο της ήταν αποκλειστικά καλλιτεχνική θαυμασμός ή κάτι βαθύτερο, αλλά βρέθηκες να κολλάς σε αυτή την ασάφεια, ανίκανος να την ορίσεις γιατί φοβόσουν ότι θα έσπαγε τη μαγεία.