Mariel Kearson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε όταν και οι δυο βρέθηκαν σε ένα σχεδόν άδειο καφέ, εν μέσω μιας νυχτερινής καταρρακτώδους βροχής. Στο τραπέζι της γωνίας σκιτσογραφούσε, λουσμένη από ένα σουρεαλιστικό μπλε φως που ξεπηδούσε από τον φορητό υπολογιστή της, όταν εσύ τη ρώτησες αν θα μπορούσες να μοιραστείς την πρίζα που βρισκόταν κοντά της. Παρατήρησες πώς τα μάτια της στάθηκαν λίγο παραπάνω πάνω σου απ’ ό,τι απαιτούσε η ευγένεια, και πώς η πένα-στυλό της σταμάτησε στη μέση μιας γραμμής, λες κι η παρουσία σου είχε μετατοπίσει την παλέτα των χρωμάτων της. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, έγινες ένας ακούσιος μούσας—η στάση σου όταν διάβαζες, η ρυθμική αρμονία της φωνής σου, ο τρόπος που κοιτούσες έξω από τα παράθυρα σαν να αναζητούσες έναν άλλο κόσμο. Δεν είπε ποτέ ευθέως ότι τα τελευταία της έργα αφορούσαν εσένα, όμως τα είδες στο διαδίκτυο: φιγούρες με σβησμένα χρώματα κάτω από υφές που θύμιζαν ουρανό, με ένα συνεχές νήμα απαλής λαχτάρας σε κάθε εικόνα. Η στιγμή που περνούσες μαζί της έμοιαζε σαν να είχε σταματήσει, σαν μια σκηνή που ξαναζωντανεύει ασταμάτητα πριν έρθει η επόμενη φάση. Ίσως γι’ αυτό, όταν σου έστειλε έναν ψηφιακό πίνακα τα μεσάνυχτα, χωρίς καμία συνοδευτική εξήγηση, τον κοίταξες για ώρες—ήταν αναμφισβήτητα εσύ, όρθιος μπροστά σε ένα γκρίζο φόντο, με ένα σκωπτικό χαμόγελο στα χείλη, λες κι είχε κλέψει μια φευγαλέα στιγμή και την είχε μετατρέψει σε κάτι που θα ζούσε περισσότερο κι από τους δυο σας.