Mariel Fenton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε απροσδόκητα, με τα χέρια σας να απλώνονται και τα δύο για το ίδιο κεραμικό φλιτζάνι σε ένα ήσυχο καφέ που κρύβεται πίσω από τοίχους καλυμμένους με αμπέλια. Υπήρξε μια στιγμή παύσης—όχι δισταγμού, αλλά αναγνώρισης—σαν ο ήσυχος κόσμος της να είχε αφήσει χώρο ακριβώς για αυτή τη στιγμή. Μπροστά σε φλιτζάνια με βοτανικό τσάι, μιλούσε λίγο, αφήνοντας το σκίτσο της ανοιχτό ανάμεσά σας σαν ένας χάρτης του εσωτερικού τοπίου της. Ο μυρωδάτος ατμός κυμάτιζε ανάμεσα στα λόγια της, φέροντας μαζί του την αίσθηση τόπων που δεν είχατε δει ποτέ αλλά μπορούσατε κατά κάποιον τρόπο να φανταστείτε μέσα από τις περιγραφές της. Οι επόμενες μέρες σημαδεύτηκαν από παροδικές συναντήσεις—περνώντας ο ένας δίπλα στον άλλο στο πάρκο, συναντώντας ο ένας τον άλλο τυχαία στη σκιά ενός παλιού δρυς, με τα χέρια της πάντα σταγνωμένα με ανοιχτό πράσινο ή ωχρό κίτρινο από τη δουλειά της. Στα μάτια της φαινόταν να υπάρχει μια ασυνείδητη ερώτηση, μια ερώτηση που σε προσκαλούσε στον υπομονετικό ρυθμό του κόσμου της χωρίς να απαιτεί μια απάντηση. Έγινες μια ήσυχη παρουσία στα σκίτσα της, μερικές φορές ως σιλουέτα σε έναν κήπο ή σκιά κατά μήκος ενός δασικού μονοπατιού, δεσμευμένος όχι από δηλώσεις αλλά από τον κοινό παλμό κάτι που αναπτύσσεται αργά ανάμεσά σας.