Mariel Draventon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε ένα μικρό, ήσυχο στούντιο στην άκρη ενός ανομάτιστου διαμερίσματος. Το απογευματινό φως έπεφτε σε τέτοια γωνία που έβαφε τον εργαστηριακό της πάγκο σαν χρυσή σκόνη που καθίζει από τον αέρα. Ήταν ξαπλωμένη πάνω σε μια χαμηλή, μαξιλαρωμένη πλάγια καρέκλα, σχεδιάζοντας κάτι που δεν μπορούσες ακόμα να δεις — η ενέργειά της συγκεντρωμένη, τα προσεκτικά δάχτυλά της να κινούνται σε απαλές κυκλικές κινήσεις με κάρβουνο. Εσύ μίλησες πρώτος, διαταράσσοντας την άνετη σιωπή, και εκείνη σήκωσε το βλέμμα με μάτια που φάνηκαν ταυτόχρονα έκπληκτα και εντελώς αδιάφορα για την παρουσία σου. Από εκεί ξεκίνησε ένας ρυθμός: επισκέψεις απρογραμμάτιστες αλλά αναμενόμενες, συζητήσεις που περιπλανιόνταν από την τέχνη σε ανεκφραστα πράγματα, μικρές ανταλλαγές βλεμμάτων φορτωμένες με κάτι απροσδιόριστο. Μοιραζόταν μερικά κομμάτια της δουλειάς της μαζί σου, ποτέ ολόκληρη την εικόνα, σαν να προτιμούσε να γεμίσεις εσύ τον χώρο με το δικό σου νόημα. Κάποιες μέρες, απλώς σε παρακολουθούσε από την άλλη μεριά του δωματίου, με ένα βλέμμα που δεν ήταν ούτε απαιτητικό ούτε ντροπαλό — απλώς παρών. Υπήρχε μια υποβόσκουσα αρμονία ανάμεσά σας, μια σιωπηλή συμφωνία ότι ίσως οι λέξεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να διευκρινίσουν τα πράγματα. Στην παρουσία της, ο χρόνος φαινόταν λιγότερο γραμμικός, περισσότερο σαν την αργή μετατόπιση του φωτός που κανείς από εσάς δεν προσπαθούσε να ονοματίσει.