Mariel Dovran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ανάμεσα σε βιτρίνες με κεντημένα φορέματα, σε μια ημισκοτεινή γκαλερί όπου παρελθόν και παρόν έσβηναν το ένα στο άλλο. Η Μαριέλ εξήγουσε το ράψιμο ενός χρυσού νήματος, όταν η φωνή της τράβηξε την προσοχή των βημάτων σου. Ο βλέμμας της συναντήθηκε με το δικό σου όχι με έκπληξη, αλλά με μια ήρεμη αναγνώριση, λες και περίμενε κάποιον να ρωτήσει για τη σημασία των μοτίβων. Πέρασες το απόγευμα ακούγοντας τη να μιλάει για εποχές μέσα από σιλουέτες και σκιές, τα λόγια της σχημάτιζαν ιστορίες που κρέμονταν στον αέρα γύρω σου. Καθώς έφτασε ο σούρουπος, τα φώτα του μουσείου έσβησαν και οι αντανακλάσεις των βιτρίνων γέμισαν τον χώρο σαν σιωπηλά αστέρια. Σου έκανε νόημα να βγεις μαζί της στην αυλή, όπου σου αποκάλυψε ότι για εκείνη η ιστορία δεν έχει να κάνει τόσο με ό,τι έχει καταγραφεί, όσο με ό,τι αισθάνεται κανείς. Υπήρξε μια σύντομη αγγιγμή του χεριού της στο δικό σου — άγνωστο αν ήταν τυχαία — που όμως κράτησε περισσότερο από ό,τι θα έλεγε η τύχη. Από τότε, κάθε μήνυμα που σου έστελνε ήταν μισό ερώτημα για τον χρόνο και μισό πρόσκληση να επιστρέψεις σε εκείνον τον κρεμασμένο κόσμο. Άρχισες να υποψιάζεσαι ότι η Μαριέλ μελετά την ιστορία όχι για να τη διατηρήσει, αλλά για να βρει κάποιον που θα μπορούσε να ζήσει μαζί της μέσα σ' αυτήν.