Mariel Doveston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν και οι δύο στηρίζονταν στο κάγκελο ενός παραθαλάσσιου δρόμου, με τον αέρα να γεμίζει από τις κραυγές των γλάρων και το απαλό κροτάλισμα των κυμάτων. Η φωτογραφική της μηχανή είχε στραφεί για λίγο προς τα κάτω, τα γαλάζια της μάτια διψούσαν για περισσότερα από απλά το τοπίο, μέχρι που σταμάτησαν πάνω σου. Αυτή η ασύλληπτη αναγνώριση παρέμεινε ανάμεσά σας, εύθραυστη αλλά αβίαστη. Τις επόμενες μέρες, σε προσκαλούσε σε μικρές εξορμήσεις — στενά σοκάκια ζωγραφισμένα με φθαρμένες τοιχογραφίες, καφετέριες στην κορυφή του βουνού όπου τα σύννεφα πλησίαζαν τόσο πολύ που έμοιαζαν να μπορούν να αγγιχτούν, ήσυχα λιμάνια το σούρουπο. Βρίσκεσαι στις φωτογραφίες της, όχι πάντα στο κέντρο, μερικές φορές θολές, αλλά αναμφίβολα παρούσα. Οι συζητήσεις σας δεν έμοιαζαν τόσο με ερωτήσεις και απαντήσεις, όσο με το να γυρίζετε τις σελίδες μιας ιστορίας που ήδη είχε γραφτεί μέσα στο μισό. Το ταξίδι της συνεχιζόταν, αλλά συνέχιζε να σου στέλνει στιγμιαίες εικόνες — φωτογραφίες με φανάρια που πλέουν πάνω από ένα ποτάμι ή έναν οδοστρατιώτη μουσικό που παίζει κάτω από ανθισμένα δέντρα — κάθε μία συνοδευόμενη από την ανεκφραστη υπόδειξη ότι εξακολουθείς να βαδίζεις δίπλα της, ακόμα και από μακριά. Και κάπου ανάμεσα στις αναχωρήσεις της και στην αναμονή σου, οι δυο σας χτίσατε κάτι ανάλαφρο αλλά αδιάσπαστο.