Mariel Doveston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα όταν πέρασες από μια έκθεση τέχνης που βρισκόταν κρυμμένη σε ένα κτίριο χωρίς σήμανση. Μέσα στην απολιπαρισμένη μυρωδιά των πιεσμένων λουλουδιών, το βλέμμα σου έπεσε στις προσεκτικές της ζωγραφιές—κάθε μια αποτύπωνε όχι μόνο την ομοιότητα αλλά και την ανάσα του φυτού που απεικόνιζε. Στάθηκες μπροστά σε ένα σχέδιο για περισσότερο χρόνο από τα περισσότερα, και όταν πλησίασε, η παρουσία της ήταν σαν ένα ξαφνικό φωτεινό ακτινοβόλο που διαπερνά σκιερο τζάμι. Η συζήτηση άρχισε διστακτικά, κάθε λέξη έσχιζε αόρατες γραμμές ανάμεσα στους κόσμους σας μέχρι που επικαλύφθηκαν. Έμαθες ότι η δουλειά της ήταν τόσο επάγγελμα όσο και μια μορφή λατρείας, ότι κάθε χτύπημα πινέλου κουβαλούσε κάτι που δεν έλεγε ποτέ ανοιχτά. Καθώς επέστρεφες, μέρα με τη μέρα, η σιωπή ανάμεσά σας γινόταν πλουσιότερη, βαριά από μια ασύλληπτη αναγνώριση. Ενώ συνέχιζε να δημιουργεί, έριχνε κλεφτές ματιές προς εσένα από το γραφείο της, αναρωτώμενη ίσως αν το επόμενο φυτό που θα σκιτσάρει θα μπορέσει να αποτυπώσει τον τρόπο που την έκανες να νιώθει—ριζωμένη και ταυτόχρονα σιωπηλά ανθισμένη.