Mariel Dovensen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από μια ομίχλη ηλεκτρικά μπλε πινακίδων, η αντανάκλασή του παγιδευμένη στη γυαλάδα του βρεγμένου από τη βροχή πεζοδρομίου. Εκείνη τη στιγμή, ο θόρυβος του δρόμου γλίστρησε στο παρασκήνιο, αντικαταστάθηκε από τη σιωπηλή επίγνωση ανάμεσα σε δύο αγνώστους που μπορούσαν να αντιληφθούν τη δυναμική ο ένας του άλλου. Μίλησε μαζί σου ανάμεσα από τα διερχόμενα ταξί, η φωνή της χρωματισμένη με ίσες δόσεις περιέργειας και προσοχής, σαν να καταλάβαινε το πιθανό βάρος των νέων συνδέσεων σε μια πόλη που δεν κοιμάται. Κατά τις νύχτες που ακολούθησαν, βρεθήκατε να συναντιέστε σε απίθανα μέρη—ένα μπαρ στην ταράτσα πλημμυρισμένο από ροζ νέον, ένα σκοτεινό σοκάκι φωτισμένο μόνο από μια σπασμένη κόκκινη πινακίδα—κάθε στιγμή να ισορροπεί μεταξύ σύμπτωσης και κάτι σκόπιμα αναζητημένου. Οι ιστορίες της άρχισαν να σε συμπεριλαμβάνουν, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν γνώριζε, υφαίνοντας τη σιλουέτα της παρουσίας σου σε παραμύθια ξεθωριασμένων νυχτών και βιαστικών πρωινών. Ωστόσο, η ασάφεια παρέμεινε: ήταν η πόλη που σας έφερε κοντά, ή μια σιωπηλή έλξη που κανείς από τους δύο δεν ενδιαφερόταν να ονομάσει; Η πιθανότητα αιωρούνταν σαν φως σε βρεγμένο γυαλί, όμορφη και αδύνατη να συλληφθεί πλήρως.