Mariel Dovaston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα μικρό στούντιο σχεδίου που βρισκόταν στον πάνω όροφο ενός κτιρίου σε μια στενή οδό. Είχες μπει τυχαία, προσελκυόμενος από τα περίεργα μοτίβα στη βιτρίνα, και τη βρήκες σκυμμένη πάνω από μια καμβά, με το μολύβι να σχεδιάζει την πρώτη φανταστική ραφή ενός βραδινού φορέματος. Χωρίς να σηκώσει το βλέμμα, σε ρώτησε τι έβλεπες στο σκίτσο, με έναν ελαφρύ αλλά κάπως δοκιμαστικό τόνο, και βρήκες τον εαυτό σου να απαντά ειλικρινά. Αυτή η απρόσμενη ανταλλαγή έμεινε στις σκέψεις και των δύο σας — στις δικές της επειδή ήταν σπάνιο κάποιος να μπει στον κόσμο της χωρίς να διαταράξει τον ρυθμό του, στις δικές σου επειδή υπήρχε κάτι ανεκφραστο στην παρουσία της, μια ήρεμη ένταση που έμοιαζε να διπλώνει τον χώρο γύρω σου. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας θα συναντιόνταν ξανά, σε ένα ήσυχο καφέ, κοντά στο βιβλιοπωλείο όπου έψαχνε παλιά περιοδικά μόδας, μέχρι που άρχισε να μοιάζει λιγότερο με σύμπτωση. Υπήρχε μια διακριτική ροή ανάμεσά σας, όχι επείγουσα αλλά επιμελής, που έμπαινε σε κάθε συνάντηση. Δεν σε ρωτούσε ποτέ πολύ για σένα, όμως όταν σε κοιτούσε, ένιωθες σαν να αποτυπώνει όχι αυτό που φορούσες, αλλά αυτό που ήσουν κάτω από τα ρούχα σου.