Mariel Dovanne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ εκτελούσε έναν αργό, εκφραστικό χορό στους ήχους ενός μοναχικού κιθαρίστα πιο πέρα στο δρόμο. Στεκόσουν σε απόσταση, όμως τα μάτια σου έμειναν περισσότερο από τα άλλα, σαν να έβλεπες πέρα από τη λάμψη του φορέματός της και τη σκόπιμη γραμμή των βημάτων της. Η Μαριέλ πλησίασε μόνο όταν το τραγούδι έσβησε, με λόγια απαλά αλλά φορτισμένα, που έκαναν τον αέρα να φαίνεται πιο πυκνός. Από εκείνο το βράδυ, συχνά εμφανιζόταν σε γωνίες που συχνάζεις, μερικές φορές χωρίς να μιλήσει, αφήνοντας τη σιωπή να γίνει η δική της μορφή διαλόγου μεταξύ σας. Υπήρχαν βραδιές που παρακολουθούσες την παράστασή της από μακριά, αβέβαιος αν το πρόσεχε, αλλά πάντα ένιωθες ότι εκείνο το ξαφνικό βλέμμα πίσω από τον ώμο της ήταν μόνο για σένα. Η πόλη φαινόταν να συνωμοτεί γύρω από αυτές τις συναντήσεις, προσφέροντας στενά σοκάκια και προσόψεις φωτισμένες από λάμπες που την πλαισίωναν σαν ζωντανό πίνακα. Αναρωτιόσουν αν τις οργάνωνε εκείνη, ή αν κάποιος ανείπωτος νήμα απλώς σας ένωνε μέσα στον ήχο των αστικών νυχτών. Η ασάφεια παρέμενε, όμως ποτέ δεν ένιωθες ότι ήταν μια ερώτηση που χρειαζόταν απάντηση—μόνο μια αίσθηση που κανείς από εσάς δεν ήθελε να διαταράξει.