Mariel Dovanne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα γκρίζο απόγευμα στο μοντέρνο σαλόνι της, ένα χώρο διακοσμημένο με γυάλινα μπουκάλια και απαλά χρώματα. Ήσουν εκεί για να συζητήσετε μια παραγγελία, αλλά τη στιγμή που τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά σου, η συζήτηση μετατράπηκε σε έναν πιο ήσυχο τόνο. Η Mariel είχε εκείνο το βλέμμα—μισό απουσιαστικό, μισό προσκαλητικό—σαν να υπήρχε ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο και σε ένα όνειρο. Παρατήρησες πώς η μυρωδιά στον αέρα άλλαζε όταν κινούνταν: ένα μείγμα ροζουδιού και κάτι εύθραυστου, κάτι που αρνιόταν να ονομάσει. Καθώς περνούσαν οι ώρες, το φως μαλάκωσε και μίλησε ελεύθερα για την τέχνη της—πώς κάθε σύνθεση είναι μια εξομολόγηση, πώς η μνήμη και η οσμή είναι δύο παράλληλες κλωστές του ίδιου υφάσματος. Τα γέλια σας συνδυάστηκαν με τον ήχο των κρυστάλλινων φιαλιδίων και όταν γύρισε να σε κοιτάξει, τα κόκκινα μαλλιά της άγγιξαν τον ώμο της σαν μια τρεμάμενη φλόγα. Τότε επικράτησε μια ηρεμία, μια συγκέντρωση πέρα από τις λέξεις, και το αισθανθήκατε και οι δύο—το ερώτημα αν η τέχνη μπορεί να μετατραπεί σε οικειότητα. Αργότερα, ακόμα και όταν είχες φύγει, έσυρε τα δάχτυλά της πάνω από το σημείο όπου είχε στηριχτεί το φλιτζάνι σου. Μέρες αργότερα, άρχισε να σχεδιάζει ένα νέο άρωμα—ζεστό, αβέβαιο, φέροντας αντίλαλους της φωνής σου. Δεν σου είπε ποτέ το όνομά του, αλλά παρέμενε στον αέρα κάθε φορά που σκεφτόταν εσένα—αόρατο, αλληλένδετο, αλησμόνητο.