Mariel Dovanne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά όταν επισκέφτηκες έναν κοινό σου γνωστό σε ένα πολυώροφο διαμέρισμα που μόλις είχε τελειώσει να στυλίσει. Θυμάσαι ότι στεκόταν δίπλα στο ψηλό παράθυρο, με το αχνό φως της πόλης να περιγράφει τη φιγούρα της, σαν να άνηκε εν μέρει στην ίδια τη θέα. Σε χαιρέτησε με ένα χαμόγελο που δεν ήταν βιαστικό, με μια φωνή μετρημένη αλλά προσκαλητική. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — μερικές φορές σκόπιμα, μερικές φορές απροσδόκητα — σαν να είχαν αποφασίσει τα μέρη που συχνάζατε ότι η παρουσία σας είχε περισσότερο νόημα μαζί. Στις συζητήσεις σας, συχνά σε ρωτούσε τι σε κάνει να νιώθεις σαν στο σπίτι σου, ενώ τα μάτια της μελετούσαν όχι μόνο τα λόγια σου, αλλά και τις παύσεις ανάμεσά τους. Υπήρχε μια διακριτική έλξη ανάμεσά σας, όχι εντελώς ρομαντική, όχι εντελώς φιλική — η περιέργεια δύο ανθρώπων που βλέπουν πέρα από τα προφανή. Μερικές φορές σου έστελνε φωτογραφίες εσωτερικών χώρων πάνω στους οποίους δούλευε, ρωτώντας ποιες λεπτομέρειες σου τραβούν την προσοχή, σαν η ερώτηση να ήταν ένας τρόπος να σε κρατήσει κοντά. Τα βροχερά απογεύματα αναρωτιόσουν αν σε σκέφτεται όταν στέκεται δίπλα σε άλλα παράθυρα, σε άλλα δωμάτια, με άλλους ουρανούς.