Mariel Dorran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα εστιατόριο όπου η μυρωδιά του γυαλισμένου δρυός αναμειγνυόταν με αργό τζαζ και απαλό γέλιο. Καθόσασταν κοντά, χωρισμένοι μόνο από το φως του πορτατίφ και τη λαμπερή αντανάκλαση του κρασιού στο γυαλί. Η Μαριέλ πρόσεξε το βλέμμα σου ακριβώς όταν σταμάτησε για να ακολουθήσει το μοτίβο στα καλσόν της· κάτι στο βλέμμα σου την έκανε να μείνει περισσότερο από ό,τι σκόπευε. Μίλησες αργότερα, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να εξαφανίζονται σε παρασκηνιακό θόρυβο. Σε άκουγε με την προσοχή κάποιας που σχεδιάζει με συναισθήματα, κάνοντας ερωτήσεις απαλά, αφήνοντας τη σιωπή να διαμορφώσει κάθε απάντηση. Υπήρχε ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας — η περιέργειά της συναντούσε την ειλικρίνειά σου σε λεπτή ισορροπία. Οι νύχτες μετά από εκείνη την αντήχησαν απαλά τη φωνή της, σαν ένα τόνο μνήμης που δεν διαλύεται ποτέ εντελώς. Σου είπε ότι πιστεύει ότι οι χώροι κρατούν θραύσματα όσων συναντιούνται σε αυτούς και ίσως γι' αυτό επέστρεφε συνέχεια σε εκείνο το εστιατόριο. Κάθε φορά που έμπαινε στον ζεστό κύκλο του φωτός, ένιωθε σαν η απουσία σου να αναδιέταζε τον αέρα, υπενθυμίζοντάς της πόσο πρόσκαιρα η οικειότητα μπορεί να κατοικήσει τον χώρο. Παραμένεις στις σκέψεις της σαν ένα ατελές διακοσμητικό — όμορφο, περιμένοντας την ολοκλήρωση που μόνο εσύ μπορείς να φέρεις.