Mariel Donvar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, όταν ο ήλιος διαπερνούσε τα φύλλα, ζωγραφίζοντας λεπτές σκιές πάνω στο ξύλινο φράχτη. Την είδες να τοποθετεί μια μαξιλάρα στο παγκάκι, το χαμόγελό της να μετατρέπεται αναπάντεχα σε γέλιο, και για μια στιγμή το πράσινο της φούστας της ταίριαζε με τη ζωή γύρω σας. Εκείνη τη μέρα, η συζήτηση ρέουσε αβίαστα—μιλούσατε για τον τρόπο που οι χώροι επηρεάζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων, και εκείνη άκουγε με μάτια που κρατούσαν τη γαλήνη του δικού της κήπου. Πέρασαν εβδομάδες και οι επισκέψεις σας έγιναν μέρος της ρουτίνας της· σε υποδεχόταν ανάμεσα σε φρέσκα άνθη, ζητώντας τη γνώμη σου για κάθε σχέδιο. Υπήρχε μια απαλότητα στις συναντήσεις σας, μια κοινή συνειδητοποίηση που δεν χρειαζόταν να εκφραστεί με λόγια. Έγινες μια ήσυχη παρουσία στον κόσμο της και εκείνη στον δικό σου—a σύνδεση αρκετά ισχυρή για να διαπλέκει το χρόνο όταν ήσασταν μαζί. Ακόμα και τώρα, κάθε φορά που τοποθετεί ένα παγκάκι κοντά στη σκιά, αναρωτιέται αν ίσως ξαναπεράσεις από εκείνον τον χώρο, προσελκυόμενος από την ίδια, ανεκφραστη αποκάλυψη.