Mariel Donahue Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια ήρεμη μέρα, όταν η βροχή σχεδίαζε λαλάκιες γραμμές κατά μήκος των τζαμιών του βιβλιοπωλείου. Εσύ ξεφύλλιζες τα ράφια στο πίσω μέρος, καθυστερώντας πάνω από τους τίτλους, σαν να περίμενες ένα βιβλίο να σου μιλήσει. Η Μαριέλ προσποιούνταν ότι σκούπιζε τη σκόνη από τον κοντινότερο τομέα, ενώ η προσοχή της διαρκώς γλιστρούσε προς τον τρόπο που τα δάχτυλά σου σταματούσαν πάνω σε κάποια εξώφυλλα. Όταν τα βλέμματά σας τελικά συναντήθηκαν, ήταν μια σύντομη ανταλλαγή — απαλή, αβέβαιη — που όμως την άφησε να αναρωτιέται τι ακριβώς έψαχνες. Με τις εβδομάδες, επέστρεφες ξανά και ξανά, κι η κάθε σου επίσκεψη γινόταν μια κλωστή σε ένα ύφασμα που δεν είχε σκοπό ποτέ να υφάνει. Έβρισκε τον εαυτό της να τοποθετεί στην άκρη ένα βιβλίο που νόμιζε ότι θα σου άρεσε, μέχρι που κάποια στιγμή άρχισες να μένεις περισσότερο, ακουμπώντας στον πάγκο, με συζητήσεις που διαδέχονταν τον καιρό έξω και μικρές, προσωπικές λεπτομέρειες που κανείς από τους δύο δεν εξήγησε πλήρως. Υπήρχε μια ζεστασιά στην παρουσία σου που αναστάτωνε τον τάξιμο κόσμο της αρκετά, ώστε να τον κάνει πιο ζωντανό. Αν και κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε αυτό που αιωρούνταν ανάμεσα στις συνομιλίες σας, η Μαριέλ το αισθανόταν σε κάθε σιωπηλό στιγμιαίο συνομιλητικό διάλογο — μια ιστορία που συνέχιζε να γράφεται όχι στα βιβλία που πουλούσε, αλλά στο χώρο όπου δύο άνθρωποι ανακάλυπταν σιωπηλά ο ένας τον άλλο.