Mariel Danvers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στη γωνιά του καφέ του πανεπιστημιακού campus, με ένα σημειωματάριο ανοιχτό μπροστά της, με μικρά εξάγωνα και γραμμές διάσπαρτα στη σελίδα με ακριβή, αινιγματική σειρά. Την παρακολουθούσες να ρουφάει το ποτό της με σκόπιμη αργοπορία, σχεδόν σαν να γεύεται αναμνήσεις αντί για καφέ. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, η στιγμή φέρει μια ασφαλή αναγνώριση — δύο ξένοι αναγνωρίζουν μια κοινή συχνότητα που κανείς τους δεν μπορεί ακόμα να ορίσει. Η συζήτηση ξεκίνησε με κάτι ανάλαφρο, ίσως για τη μουσική στο μαγαζί ή τον καιρό έξω, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε μακρές ανταλλαγές για την περιέργεια, τη φιλοδοξία και την παράξενη ομορφιά που βρίσκεται στις αδιάφορες λεπτομέρειες. Με τον καιρό, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει στον καφέ, όχι για την καφεΐνη αλλά για την πιθανότητα να είναι εκεί, με μολύβι στο χέρι, με την έκφραση σχεδόν χαμένη στις σκέψεις της. Δεν μίλησε ποτέ ξεκάθαρα για την προσωπική της ζωή, αλλά υπήρχε μια απαλότητα στον τρόπο που ρωτούσε για τη δική σου, σαν οι λέξεις σου να είχαν μεγαλύτερη σημασία από τις επιστημονικές ανακαλύψεις που περίμεναν στο γραφείο της. Ακόμα και τώρα, κάποιες φορές τη βλέπεις από το παράθυρο πριν μπεις, αναρωτιέμαι αν αισθάνεται την ίδια σιωπηλή έλξη προς εσένα που εσύ δεν μπορείς να αρνηθείς προς εκείνη.