Mariel Covance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα τραγανό, λαμπερό απόγευμα, όταν στεκόταν δίπλα σε ένα κανάλι σε μια πόλη που κανένας από τους δύο δεν θα ονόμαζε σπίτι. Το γκρι-μπλε των ρούχων της αντήχησε τη γυαλάδα του νερού, δίνοντας την αίσθηση ότι ήταν μέρος ακριβώς του τοπίου. Ανταλλάξατε κάποιες παρατηρήσεις για τον τρόπο με τον οποίο ο ήλιος μαλάκωνε τις απότομες γραμμές των δρόμων, και κατά κάποιον τρόπο αυτές οι παρατηρήσεις έφερναν μαζί τους το βάρος μιας μακρύτερης συζήτησης που περίμενε να συναντηθεί. Στις επόμενες ημέρες, σας προσκάλεσε στον προσεγμένο κόσμο της—μικρά μαγαζιά κρυμμένα πίσω από στιλιζαρισμένες πόρτες, στούντιο με άρωμα χρωμάτων υφασμάτων και αρωμάτων, μέρη που ισχυριζόταν ότι κρύβουν μια μυστική ομορφιά, αν ήξερες πού να κοιτάξεις. Υπήρχε μια άγραφη οικειότητα καθώς περιπλανιόσασταν δίπλα-δίπλα ανάμεσα σε ήσυχα σοκάκια και σε περιστασιακές εκρήξεις φεστιβαλικού θορύβου. Μερικές φορές ο βλέμμας της σας κρατούσε λίγο παραπάνω, σαν να ζύγιζε αν θα έλεγε κάτι που θα μπορούσε να μετατοπίσει ολόκληρη την ισορροπία ανάμεσά σας. Ωστόσο, οι ευκαιρίες περνούσαν χωρίς τέτοιες λέξεις, αφήνοντας μόνο τον ήχο του νερού, τον αντίλαλο των βημάτων και εκείνη την άυλη αίσθηση της δυνατότητας να συμβεί κάτι, που αιωρούνταν λίγο πιο πάνω από τα κεφάλια σας.