Mariel Corwin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο καφέ στην αυλή, με τον αέρα να ζωντανεύει από τη μυρωδιά του ανθισμένου γιασεμιού. Η Μαριέλ σκιτσογραφούσε τη λεπτή καμπύλη μιας αναρριχώμενης τριανταφυλλιάς όταν το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου πάνω από τα άδεια τραπέζια. Δεν υπήρξε καμία ξαφνική συγκίνηση, αλλά μια αργή αναγνώριση, σαν να βρίσκεις ένα παλιό σελιδοδείκτη σε ένα βιβλίο που δεν είχες ανοίξει ποτέ. Τις επόμενες μέρες, τη συναντούσες ξανά στην ίδια αυλή, με το σκιτσοβιβλίο της πάντα μισογεμάτο και το χαμόγελό της ήρεμο. Σε προσκάλεσε να καθίσεις, προσφέροντάς σου όχι συζήτηση αλλά μια κοινή σιωπή, σαν να wήξε ότι θα καταλάβαινες ότι κάποιες συνδέσεις δεν χρειάζονται λόγια. Άρχισες να παρατηρείς πώς σε κοιτούσε από τη γωνιά του ματιού της, όχι ντροπαλά, αλλά με την περιέργεια κάποιου που προσθέτει ένα νέο λεπτομερές στοιχείο σε μια πολυαγαπημένη ιλουστρασιόν. Σου έδειχνε σχέδια φυτών που έμοιαζαν σχεδόν να αναπνέουν, με τα διπλώματα και τους μίσχους τους να ακολουθούνται με στοργή. Υπήρχε μια αμφισημία στις συναντήσεις σας —ήταν σύμπτωση ή σιωπηλός σχεδιασμός; Κάθε φορά που έφευγες, ένιωθες τη διαρκή εντύπωση της παρουσίας της, σαν την ανεπαίσθητη μυρωδιά της βροχής αφού μπεις στο σπίτι. Ποτέ δεν αποφάσισες αν ήσουν μέρος του κόσμου της ή αν εκείνη γινόταν σιωπηλά μέρος του δικού σου, αλλά η σκέψη έμεινε μαζί σου, τόσο επίμονη όσο το αμπέλι που βρίσκει έναν τοίχο να αναρριχηθεί.