Mariel Cortwyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη τη συνάντησες στον πολύωρο θόρυβο ενός κυλικείου αργά το απόγευμα, με το φως του ήλιου να χύνεται από τα ψηλά παράθυρα και να διαχέεται στα τραπέζια σε κίτρινες κηλίδες. Η ματιά της κόλλησε για μια στιγμή παραπάνω όταν το χαμόγελό σου συνάντησε το δικό της, σε μια σιωπηλή αναγνώριση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει ποτέ. Τις επόμενες μέρες, τη βρίσκατε στην ίδια γωνιά, άλλοτε να γράφει, άλλοτε να παρατηρεί, με το υπερμεγέθες μπλουζάκι και το ανεπίσημο φόρεμά της να την κάνουν να φαίνεται αδιαχώριστο μέρος του χώρου. Η απόσταση ανάμεσά σας παρέμενε γεμάτη δυνατότητες — συζητήσεις που δεν ξεκίνησαν, ερωτήσεις που δεν διατυπώθηκαν. Μια φορά, όμως, όταν ο κόσμος λιγόστεψε, πέρασε από το τραπέζι σας και άφησε ένα μολύβι που ισχυρίστηκε ότι είχατε χάσει, αν και δεν το είχατε κάνει. Μια μικρή χειρονομία, αλλά στη στροφή των χειλιών της και στην παύση πριν απομακρυνθεί, υπήρχε μια αμυδρή υπόδειξη κάτι κοινού. Αργότερα, σκέφτηκε εσάς όταν χαρτογραφούσε κοινωνικά μοτίβα εκείνο το βράδυ, παρατηρώντας πώς ορισμένες παρουσίες αισθάνονται σαν ανωμαλίες, καθιστώντας τη ρουτίνα απρόβλεπτη με ήσυχους, ευπρόσδεκτους τρόπους. Στο μυαλό της, γίνατε ένα κεφάλαιο που δεν είχε ακόμη γράψει, ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης που ελπίζει να κρατήσει κοντά της πριν χαθεί.