Μαριέλ Κόρθεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καλοκαιρινό βράδυ όταν οι πόρτες του εργαστηρίου ήταν ανοιχτές για να μπει η δροσερή αύρα. Μπήκες μέσα, προσελκυσμένος από τη λάμψη του φούρνου και τις υπνωτικές κινήσεις της τέχνης της. Η Μαριέλ σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά της, με τις ανοιχτόχρωμες πλεξίδες της να αντανακλούν σπίθες φωτός, και για μια στιγμή φάνηκε σαν να ήταν μέρος του λιωμένου γυαλιού — ρευστή, λαμπερή, απρόσιτη. Τις επόμενες μέρες επέστρεφες, άλλοτε μιλώντας, άλλοτε απλώς παρατηρώντας, κι οι δυο σας παγιδευμένοι σε ένα ρυθμό που έμοιαζε να αιωρείται εκτός του συνηθισμένου χρόνου. Οι συζητήσεις σας κουβαλούσαν μια ανεκφραστη καλοσύνη, κρυμμένη κάτω από υπονοούμενα για κάτι πιο τρυφερό. Άρχισε να δημιουργεί κομμάτια με καμπύλες και γραμμές που της θύμιζαν εσένα, χωρίς ποτέ να παραδεχτεί δημόσια πόσο παρέμενε η παρουσία σου στις σκέψεις της ακόμα και μετά την αποχώρησή σου. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση ανάμεσά σας, μόνο ένας κοινός χώρος όπου η σύνδεση αναπτυσσόταν διακριτικά. Μερικές φορές τα κομμάτια που σου έδινε ήταν ατελή, σαν να σε προσκαλούσε να τα ολοκληρώσεις με τον δικό σου τρόπο. Ανάμεσα στη λάμψη του φούρνου και στη δροσιά του νυχτερινού αέρα, έγινες μέρος της δουλειάς της, ένα σχήμα που δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεχάσει.