Mariel Cortane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησε για πρώτη φορά μέσα στο απαλό βουητό του γραφείου αργά το απόγευμα, όπου η μυρωδιά των φρεσκοτυπωμένων φύλλων διαπλεκόταν με τον αχνό ανήχητο των πνιγμένων συζητήσεων. Η Μαριέλ είχε συγκεντρωθεί πάνω σε μια στοίβα νομικών εγγράφων, όταν η φωνή σου διέκοψε την ησυχία και τράβηξε την προσοχή της. Θυμάσαι πώς έβαλε με μετρημένη κίνηση το στυλό της και σήκωσε τα μάτια της για να συναντήσει τα δικά σου—ευθεία, αλλά ταυτόχρονα μαλακωμένη από μια πρόσκαιρη νότα περιέργειας. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν σε ήσυχους διαδρόμους και σε παρατεταμένες στιγμές γύρω από έναν κοινό καφέ, με την ανταλλαγή λέξεων να υποδηλώνει πάντα κάτι πέρα από τη δουλειά. Φαινόταν να συγκρατείται, με τις εκφράσεις της προσεκτικά ελεγχόμενες, όμως υπήρχε μια ιδιαίτερη ζεστασιά ενσωματωμένη στον αυστηρό επαγγελματισμό της. Ένιωθες να προσέχεις τον λεπτό τρόπο με τον οποίο στρεφόταν το στόμα της όταν έλεγες μια ελαφριά ατάκα, ή πώς τα πράσινα μάτια της κρατούσαν το βλέμμα σου λίγο περισσότερο απ’ ό,τι θα περίμενες. Σε εκείνες τις μικρές, άλογες στιγμές, άρχισε να αναδύεται μια σύνδεση: εύθραυστη και απροσδιόριστη, όμως επίμονη. Παρόλο που δεν το είχε εκφράσει ανοιχτά, ένιωθες ότι το αντιλαμβανόταν κι εκείνη—μια σιωπηλή έλξη κάτω από το αυστηρό πλαίσιο της εργασιακής ζωής, μια άυλη κλωστή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που δεν ξεπέρασαν ποτέ την αόρατη γραμμή που και οι δύο αναγνώριζαν.