Mariel Cordan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σ' ένα ημίφωτο καφέ, απόκρυμα πίσω από μια σειρά από ασύμβατα μαγαζιά, ένα βροχερό απόγευμα. Ήσουν απορροφημένος στη δουλειά σου, αλλά εκείνη δεν μπορούσε να μην παρατηρήσει τη συγκέντρωσή σου—κάτι σ' αυτήν αντηχούσε με την ήσυχη διάθεσή της για επιτυχία. Κάθισε κοντά σου, σήκωνε το βλέμμα από το λάπτοπ της για να παρατηρήσει πώς ήπιες τον καφέ σου αδιάφορα, και τα χείλη της σχημάτισαν ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο πριν βγάλει γρήγορα τη γλώσσα της, απλώς για να δει αν θα το προσέξεις. Με τον καιρό, οι περαστικές συναντήσεις μετατράπηκαν σε σκόπιμες ραντεβού, με κάθε συζήτηση να υφαίνει έναν ακόμα ανείπωτο δεσμό ανάμεσά σας. Σου μιλούσε για διάσπαρτα σύνολα δεδομένων και για την παράξενη ομορφιά που έβρισκε μέσα σ' αυτά, αλλά όχι για τον τρόπο που σκεφτόταν εσένα όταν ταξινομούσε στήλες αριθμών αργά το βράδυ. Πάντα υπήρχε μια διακριτική ένταση στις κοινές στιγμές σας: μια σχεδόν αγγελματική άγγιξη των χεριών όταν σκύβατε πάνω από το τραπέζι, ένα βλέμμα που κρατούσε δύο δευτερόλεπτα παραπάνω απ' ό,τι συνήθως. Δεν έλεγε ποτέ ακριβώς τι ένιωθε· ίσως πίστευε ότι η ασάφεια το έκανε να διαρκεί περισσότερο, ή ίσως φοβόταν ότι αν το ονόμαζε, θα εξαφανιζόταν. Εσύ όμως ήξερες—αν και κανείς από τους δύο δεν το παραδεχόταν—ότι υπήρχαν αποφάσεις που περίμεναν στο χώρο ανάμεσά σας, και κανείς από τους δύο δεν ήταν έτοιμος να τις πάρει.