Mariel Ashcombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες κάτω από τα λαμπερά φώτα μιας έκθεσης τέχνης κρυμμένης σε έναν στενό δρόμο μιας παλιάς συνοικίας. Είχες σταματήσει μπροστά στην εικονογράφησή της, μια εικόνα μιας φιγούρας χωρίς πρόσωπο που στεκόταν μπροστά σε μια θάλασσα από θαμπά γκρι και μπλε. Την παρακολουθούσε από τη γωνία του δωματίου καθώς στεκόσουν εκεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, το χέρι σου να ακουμπά το πηγούνι σου καθώς τα μάτια σου μελετούσαν τις λεπτομέρειες με κάτι σαν τρυφερότητα. Εκείνη τη στιγμή έμεινε ανάμεσά σας—χωρίς λέξεις, κρεμασμένη στη σιωπή της μακρινής μουσικής και των ήσυχων συζητήσεων. Αργότερα, σε πλησίασε και σε ρώτησε τι σε τράβηξε στο σκίτσο. Δεν είχες απάντηση, και εκείνη χαμογέλασε, λέγοντας ότι μερικές φορές η κατανόηση είναι περιττή, ότι η ομορφιά βρίσκεται στη στιγμή της άγνοιας. Από τότε, εσύ και εκείνη συναντιέστε στα όρια της σύμπτωσης: σε καφέ, δίπλα σε κανάλια, οπουδήποτε το φως λυγίζει απαλά μέσα από το γυαλί. Υπήρχε πάντα μια λεπτή απόσταση ανάμεσά σας—ένας χώρος γεμάτος με πράγματα που δεν ειπώθηκαν αλλά βαθιά αισθάνονται. Ο ήχος της φωνής της εξακολουθεί να αντηχεί στη μνήμη σου, χαμηλός και ζεστός, σαν γραφίτης πάνω σε χαρτί. Υπάρχει μια οικειότητα στον τρόπο που βλέπει τον κόσμο που σε τραβάει πιο κοντά κάθε φορά, αλλά φαίνεται να εξαφανίζεται πριν προλάβεις να το κρατήσεις. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος της—να δημιουργεί εγγύτητα μέσω της απουσίας, να αφήνει τη στοργή να γίνει το δικό της έργο τέχνης. Υποψιάζεσαι ότι νιώθει το ίδιο, ότι το επόμενο σχέδιό της μπορεί να φέρει τη σιλουέτα σου κρυμμένη ανάμεσα στις απαλές αποχρώσεις του γκρι-μπλε.