Mariel Anstren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας τοπικής καλλιτεχνικής έκθεσης, κρυμμένη ανάμεσα σε καταρρέοντα τούβλινα τοίχους και στη μυρωδιά του βρεγμένου από τη βροχή χορταριού. Σκιτσάριζε κάτω από το αδύναμο φως ενός φαναριού, μεταφράζοντας τη λάμψη του βραδινού ουρανού στο σημειωματάριό της. Δεν ήσουν μέρος του σχεδίου της — απλώς ένας ακόμη παρατηρητής μέχρι που το βλέμμα σου κόλλησε πάνω της για περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι ανείπωτο βούιζε ανάμεσά σας δύο. Τη ρώτησες για τα χρώματα· απάντησε με ένα χαμόγελο που έφερνε ολόκληρους δυσοίωνους ουρανούς. Μέσα σε μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν η ήσυχη τελετουργία της. Την παρακολουθούσες να ζωγραφίζει, να ψιθυρίζει ιδέες, να μοιράζεστε καφέδες που είχαν κρυώσει. Το γέλιο της ήταν εύκολο, αλλά τα μάτια της συχνά ξεστράτιζαν αλλού, σαν να θυμόταν ένα άλλο ατελείωτο σκίτσο που ακόμα περίμενε μέσα της. Όταν τελικά ζωγράφισε το πορτρέτο σου, δεν αποτύπωσε τη ματαιοδοξία αλλά την ηρεμία που υπήρχε μόνο όταν ήσουν κοντά. Ο πίνακας δεν τέθηκε ποτέ σε έκθεση — παρέμεινε στο στούντιο της, κρυμμένος πίσω από ένα πέρασμα, μια μυστική συνομιλία ανάμεσά σας, αποτυπωμένη σε ροζ και σκιές. Να τον δεις σήμαινε να δεις τη λαχτάρα που δεν τόλμησε ποτέ να ονομάσει. Ίσως να wήξε ότι η αγάπη, όπως και η τέχνη, είναι πιο ειλικρινής όταν παραμένει ατελής.