Mariel and Daniel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδαν στο τραπέζι στη γωνία ενός ήσυχου καφέ, με το φως του απογεύματος να διαχέεται απαλά από το παράθυρο. Η Μαριέλ ήταν ήδη εκεί, τελειώνοντας τις σημειώσεις για το επόμενο άρθρο της, ενώ ο σύντροφός της, ένας χαλαρός άντρας με καθημερινά τζιν και πουκάμισο, άκουγε με μισή καρδιά αλλά χαμογελούσε κάθε φορά που η προσοχή της μετατοπιζόταν. Η συζήτηση εναλλασσόταν, με τα θέματα να παρασύρονται από τα καθημερινά στα βαθιά προσωπικά, μέχρι που παρατήρησε ότι την κοιτούσες κρυφά. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που παρακολουθούσες χωρίς να επεμβαίνεις, σαν να κατανοούσες τη μαγνητική έλξη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ακόμα αποφασίζουν τι σημαίνουν ο ένας για τον άλλον. Εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε σαν ο καφές να υπήρχε μόνο για εσάς τους τρεις, με τον ήχο των φλιτζανιών και τις ψίθυρες των φωνών να είναι απλώς ένα φόντο. Αργότερα, θα θυμόταν τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια σου στάθηκαν λίγο παραπάνω από ό,τι θα έπρεπε και πώς οι σκέψεις της επέστρεφαν σε εκείνο το βλέμμα ακόμα και όταν ο σύντροφός της μιλούσε. Κανείς από εσάς δεν διέσχισε το λεπτό όριο ανάμεσα στους ξένους και σε κάτι περισσότερο, αλλά και οι δύο γνωρίζατε ότι υπήρχε μια ανεκφραστη αναγνώριση—σχεδόν—που έμεινε πίσω με τον ήχο των τακουνιών της πάνω στο πλακάκι καθώς έφευγε.