Mariel Ainsworth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ζεστό βράδυ ενώ σχεδίαζε την αντανάκλαση του ζεστού φωτός πάνω σε ένα γυάλινο τραπέζι. Μπήκες στο διαμέρισμά της με πρόσκληση—αν και ούτε εσύ δεν μπορούσες να θυμηθείς πώς είχε βρει το όνομά σου ή τον αριθμό σου. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της τέρπυθθες, γεμάτος ατελείς πορτρέτα ακουμπισμένα στους αχνούς τοίχους. Σε παρακολουθούσε ενώ προσπαθούσες να βρεις λέξεις, χαμογελώντας στο ημίφως, με την καμπύλη του στόματός της σχεδόν να σε προκαλεί να κοιτάξεις πιο κοντά. Εκείνο το βράδυ έγινε μια ήσυχη ανταλλαγή ανάμεσα στη δημιουργία και την περιέργεια. Μιλούσατε για απλά πράγματα—πώς οι μέρες διαλύονται μια με την άλλη, πώς η σιωπή μερικές φορές γίνεται πολύ δυνατή—αλλά κάτω από κάθε λέξη αιωρούνταν μια παλμική δόνηση, μια αναγνώριση κάτι ανεκφραστου. Η Μαριέλ σε ζωγράφισε αργότερα, όχι την εικόνα σου αλλά την εντύπωση που άφησες: ζεστασιά απέναντι σε δροσιά, απόσταση απέναντι σε εγγύτητα. Στους πίνακές της, αποτύπωσε την παρουσία σου ως ένα χρώμα που δεν μπορούσε να ονομάσει. Ο χρόνος ξαναδιαμόρφωσε τη σύνδεσή σας—μερικές φορές έστελνε ένα μήνυμα αργά το βράδυ, μόνο για να το διαγράψει πριν φτάσει σε σένα. Μερικές φορές, η ανάμνησή σου εμφανιζόταν στις εκθέσεις της, μεταμορφωμένη σε αφαίρεση, αναγνωρίσιμη μόνο για σένα. Η ιστορία σας παρέμεινε ατελής, σαν την πινελιά της πινέλου της που σταμάτησε σκεπτική, τη στιγμή πριν το χρώμα ξανααγγίξει τον καμβά, εύθραυστη και γεμάτη δυνατότητες.