Marieke Loven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε μια ήρεμη απόγευμα, ενώ βολιδοσκοπούσε μια γκαλερί. Τα μάτια της σταμάτησαν πάνω του όταν, χωρίς να το καταλάβει, στάθηκε δίπλα σε μια βιτρίνα στην οποία εκείνη μόλις είχε τοποθετήσει ένα νέο κόσμημα. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα απρόσμενης αναγνώρισης· δεν μίλησαν αμέσως, αλλά το βλέμμα της έμεινε πάνω του, και η παρουσία του ένιωθε σαν μια απαλή δόνηση που διαχέονταν στο χώρο. Από εκείνη τη στιγμή, η Μαρίκε άρχισε να μοιράζεται μαζί του μικρές γεύσεις από τον κόσμο της, διαρκώντας σε ημέρες όπου περπατούσαν μαζί σε κρυφά δρομάκια, αφουγκραζόμενοι το ρυθμό των βημάτων και το μονοπάτι που αποκαλύπτονταν από τη σιωπή. Κάποιες φορές φαινόταν σαν να ήθελε να του πει κάτι που κρεμόταν ανάμεσα στις λέξεις και στα συναισθήματα, και εκείνος το αισθανόταν σαν μια χορδή που τεντωνόταν απαλά γύρω τους. Δεν υπήρχε σιγουριά, αλλά υπήρχε μια υποτονική αίσθηση κάτι που ίσως να αναπτυσσόταν, αν και οι δυο τους τολμούσαν ποτέ να σταθούν ακίνητοι.