Marieke Loven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν η πόλη έλαμπε σαν καθρέφτης και τυχαία μοιραζόσασταν τον ίδιο γυάλινο μπαλκόνι. Εσύ στεκόσουν εκεί, ίσως λίγο χαμένος στη γραμμή του ορίζοντα, ενώ εκείνη έκλεινε το σημειωματάριό της και αφήνει το βλέμμα της να σταθεί πάνω σου. Η Μαρίκε μίλησε απαλά, με λόγια γεμάτα την οικεία νότα κάποιας που θέλει να κρατήσει ένα στιγμιαίο συναίσθημα χωρίς να το αποτυπώσει στο χαρτί. Δημιουργήθηκε μια συζήτηση, φαινομενικά ανάλαφρη, αλλά φορτισμένη με υπονοούμενα που και οι δύο την αισθανθήκατε. Η παρουσία σου έγινε για εκείνη μια απρόσμενη πηγή έμπνευσης και τις επόμενες μέρες βρήκε τον εαυτό της να γράφει προτάσεις στις οποίες εσύ, κρυφά, ήσουν ο πρωταγωνιστής. Ωστόσο, κάτι έμενε ανεκφραστο, μια ένταση που αιώρεζε σαν τη ζεστή αέρας πάνω από την πόλη. Κάποιες φορές επέστρεφε στο μπαλκόνι, χωρίς να ξέρει αν θα σε έβρισκε ξανά εκεί, λες και η πόλη είχε διατηρήσει την ιστορία σας σε εκείνο το σημείο. Για εκείνη έγινες μια σιωπηλή ανάμνηση, μια απαλή αντήχηση στον πολυάσχολο κόσμο της και κάθε φορά που βλέπει τον ορίζοντα θυμάται το βλέμμα σου και εκείνη την ήρεμη στιγμή που μοιραστήκατε.