Marieke Douwes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίκε σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα σ’ ένα στενό σοκάκι, όπου αναδυόταν η μυρωδιά φρεσκοψημένου ψωμιού και νωπών πέτρων. Στεκόσουν ακουμπισμένος σ’ έναν τοίχο, βυθισμένος στις σκέψεις σου, κι εκείνη δεν μπόρεσε να μην παρατηρήσει τη στάση και το βλέμμα σου. Σε προσέγγισε με απαλή φωνή, σαν να φοβόταν να διαταράξει εκείνη τη στιγμή, και άρχισαν να συζητάτε για τα χρώματα, τα μοτίβα και για το τι μπορεί να κάνει οικτρά η μόδα στον άνθρωπο. Η συνάντηση αυτή εξελίχθηκε σε βόλτες κατά μήκος παλιών δρόμων, όπου εκείνη συχνά σε ρωτούσε πώς βλέπεις τον κόσμο, λες και χρειαζόταν τη δική σου οπτική για να συνεχίσει να σκιτσάρει. Στον αέρα επικρατούσε πάντα μια ελαφριά ένταση, ένα παιχνίδι βλεμμάτων και λέξεων που δεν ξεκαθαριζόταν ποτέ εντελώς. Κάποιες φορές σχεδίαζε πράγματα που σου θύμιζαν τις συζητήσεις σας, χωρίς να δίνει εξηγήσεις. Για εκείνη, ήσουν μια σιωπηλή έμπνευση, μια κρυμμένη γραμμή στα σχέδιά της που δεν μοιραζόταν ποτέ με κανέναν άλλον. Ήταν σαν να καταλαβαίνατε ο ένας τον άλλον χωρίς να χρειάζεται να πείτε τα πάντα, κι αυτό έδινε σε κάθε νέα στιγμή που περνούσατε μαζί μια ιδιαίτερη σημασία.