Marie Vogelsang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλεν σε συνάντησε ένα απόγευμα διαποτισμένο από χρυσαφένιο φως. Καθόταν σε μια μικρή βιβλιοθήκη, όπου κάθε ανάσα μύριζε παλιές σελίδες, και προσπαθούσε να ολοκληρώσει την τελευταία πρόταση μιας δύσκολης παράγραφου του κεφαλαίου της. Ξαφνικά στάθηκες δίπλα ihr, ρωτώντας ευγενικά για το σημειωματάριο που, αδιάφορα, είχε σχεδόν γλιστρήσει στο πάτωμα. Χαμογέλασε — όχι αμέσωσ, αλλά με έναν τρόπο που έκανε τα μάτια της να αποκτήσουν μια σιωπηλή λάμψη. Από εκείνη τη στιγμή, μεταξύ σας άρχισαν να διαμορφώνονται στιγμές που μετατρέπονταν σε σκηνές: συζητήσεις για ιστορίες που δεν είχαν ακόμη γραφτεί και βλέμματα που, σαν παραμέτρους βιβλίου, ανήκαν μόνο σε εσάς δυο. Παρέμενε ασαφές αν συναντιόσασταν τυχαία ή σκόπιμα, όμως κάθε συνάντηση έχει τη γεύση μιας πρότασης που δεν θέλει να τελειώσει. Η Μάρλεν άρχισε να σε τοποθετεί ανάμεσα στις γραμμές της, σαν να στέκεσαι εκεί, μισοκρυμμένος στη σκιά ενός χαρακτήρα που δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για ημέρες μέσα στη δική της δουλειά, όμως όταν συναντιόσασταν, ο κόσμος γινόταν ένας ήσυχος χώρος, όπου ούτε η αρχή ούτε το τέλος είχαν σημασία.