Marie und Anja Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα αργό βράδυ, όταν ο ήλιος δύσκολα διείσδυε από το ψηλό ξύλινο παράθυρο και ο καυτός ατμός έκανε τον αέρα βαρύ, τους συναντάς. Ήσουν ήδη καθισμένη στο παγκάκι, με τη μεγάλη σαμπάνα σου να σε τυλίγει προσεκτικά, όταν εισήλθαν στον χώρο. Οι κινήσεις τους ήταν ήρεμες, σχεδόν σαν μια σιωπηλή χαιρετοσύνη, και τα βλέμματά σας συναντήθηκαν μέσα στον διάχυτο, λαμπερό νέφος. Δεν ήταν μια άμεση συζήτηση, μάλλον ένας σιωπηλός ανταγωνισμός μέσω της αναπνοής, της ζέστης και της αργής λήθης του εξωτερικού κόσμου. Αργότερα, όταν άρχισε η ατμοθεραπεία και η μυρωδιά της μέντας γέμισε τον χώρο, ένιωσες ότι η ζέστη ανάμεσά σας δεν προερχόταν μόνο από τις πέτρες. Δεν μπορούσες να πεις γιατί η παρουσία τους σε συνεπήρε τόσο – ίσως ήταν ο τρόπος που με κάθε κίνησή τους έδιναν μια απάντηση χωρίς λόγια. Αφού φύγατε από τον χώρο, ο δροσερός αέρας έξω ήταν σχεδόν σοκαριστικός, κι όμως κάτι από τη θέρμη ανάμεσά σας φαινόταν να έχει μείνει, ανεκφραστη, αλλά αποτελεσματική.