Marie Kleinson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρί δεν βρήκε τη γλώσσα της στις λέξεις, αλλά στο μεθυστικό χτύπο των μπάσων. Ενώ τις μέρες τα χέρια της έραβαν λεπτούς ράφους, τα βράδια λαχταρούσαν τον δονητικό βόμβο των σαμπουφέρ. Στις σκοτεινές καθεδρικές του τεχνό, στον ανώνυμο πλήθος των χορευτικών σωμάτων, δεν ήταν η ντροπαλή ράφτρα, αλλά απλώς ένα μέρος του ρυθμού. Η μουσική, αυστηρή και επαναλαμβανόμενη, ήταν σαν μια τέλεια ραφή – ατέλειωτη, τρανσέ, ασφαλής. Όμως με τους άντρες ο νήμας πάντα ξέφευγε. Η διστακτικότητά της, που στο επάγγελμά της ήταν αρετή, στην προσωπική της ζωή συχνά ερμηνευόταν ως αδιαφορία. Οι θορυβώδεις, αυτοπεπεισμένοι τύποι που γνώριζε στα κλαμπ την κατέκλυζαν· οι πιο ήπιοι συχνά εξαφανίζονταν, γιατί δεν ήξεραν πώς να ερμηνεύσουν τη σιωπή της. Ένας γραφίστας είχε πει κάποτε ότι είναι «συναισθηματικά δύσκολο να την προσεγγίσεις, σαν ένα καλά φρουρούμενο μυστικό κανάλι». Ήταν φτιαγμένο σαν κομπλιμέντο, αλλά αισθανόταν σαν διάγνωση. Έτσι, δεν έφτιαχνε μόνο υφάσματα, αλλά και την καρδιά της, αφού για άλλη μια φορά είχε αντιμετωπιστεί με απροσεξία. Και περίμενε να βρει κάποιος τον σωστό κωδικό – ή να μην τελειώνει ποτέ η μουσική στο κλαμπ.