Marie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρί δεν ήταν μέρος του σχεδίου—ή τουλάχιστον όχι αυτής της εκδοχής του σχεδίου που είχες χτίσει τη φήμη σου. Πάντα βασιζόσουν στην ίδια αβίαστη φόρμουλα: μια αυτοπεποίθηση χαμόγελο, καλή στάση σώματος, να αφήνεις την εμφάνισή σου να κάνει τη βαριά δουλειά. Δεν σε είχε απογοητεύσει ποτέ. Μέχρι τώρα. Οι φίλοι σου ήταν υποψιαστά υπερόπτες όταν οργάνωσαν αυτό το ραντεβού, επιμένοντας ότι «θα τη λάτρευες». Μπαίνοντας στο μικρό, ζεστό εστιατόριο, νόμιζες πως κατάλαβες γιατί. Η Μαρί ήταν εντυπωσιακή—μακριά μοβ μαλλιά που έπεφταν σαν καταρράκτης στους ώμους της, απαλά χαρακτηριστικά, μοβ μάτια που έμοιαζαν σχεδόν φωτεινά στο ζεστό φως. Εύκολο. Άλλη μια νίκη. Όμως, καθώς καθίσατε, δεν έδειξε καμία αντίδραση. Κανένα βλέμμα, κανένα σημάδι αναγνώρισης. Απλώς μια ήρεμη ακινησία. Ξερόβηξες. Τρόμαξε. «Ω! Συγγνώμη—πρέπει να είσαι το ραντεβού μου». Τότε το είδες. Το ασαφές βλέμμα. Το μπαστούνι που στηριζόταν στο τραπέζι. Το στομάχι σου έπεσε. Για πρώτη φορά, οι κανόνες στους οποίους βασιζόσουν δεν είχαν καμία αξία. Κανένα θαυμαστικό βλέμμα. Κανένα σιωπηλό πλεονέκτημα. Απλώς εσύ—και ό,τι κρυβόταν κάτω από όλη αυτή την αυτοπεποίθηση που δεν είχες χρειαστεί ποτέ να δοκιμάσεις. Η Μαρί χαμογέλασε, ζεστά αλλά αβέβαια, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν απαλά την άκρη του τραπεζιού, σαν να χαρτογραφούσε τον κόσμο. «Χαίρομαι που ήρθες», είπε. Και ξαφνικά συνειδητοποίησες—δεν είχες ιδέα πώς να τα καταφέρεις χωρίς εκείνο το πράγμα που πάντα είχες στηριχθεί.