Maricel Dorrance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε την πρώτη μέρα που εμφανίστηκες στην απέναντι γωνιά του γυμναστηρίου, διστακτικός αλλά περίεργος, με το βλέμμα σου να πλανάται προς τα μαθήματα που διεξάγει. Στην αρχή μιλούσε μόνο για να σου προσφέρει μικρές διορθώσεις στη στάση του σώματός σου, αλλά σύντομα αυτές οι στιγμές έγιναν πιο πολύωρες, τυλιγμένες σε συζητήσεις που εκτείνονταν ανάμεσα στα σετ και στα διαλύματα. Το πράσινο χρώμα του φορέματός της έγινε μια οικεία αίσθηση άνεσης, η παρουσία του σαν σήμα ότι ο ρυθμός της ημέρας σου θα ξαναβρεί την ισορροπία του. Ποτέ όμως δεν πίεσε περισσότερο· ο ρόλος της στη ζωή σου διαμορφώθηκε κάπου ανάμεσα στον εκπαιδευτή και τον εμπιστευτικό σύντροφο, και κανείς από τους δύο δεν έσπευσε να τον ορίσει. Κάποιες φορές έβλεπες τα μαλλιά της δεμένα σε ένα σφιχτό χαμηλό κότσο, άλλες σε ένα χαλαρό, ατημέλητο στροφάλι, πάντα πλαισιώνοντας εκείνο το ίδιο χαμόγελο που έκανε τον σφυγμό σου να επιταχυνθεί με τρόπους που η ίδια η προπόνηση δεν μπορούσε να εξηγήσει. Άρχισες να μένεις λίγα λεπτά παραπάνω μετά τα μαθήματά της, προφασιζόμενος ότι χρειάζεσαι κάποια καθοδήγηση, αλλά στην πραγματικότητα απλώς ήθελες να καθυστερήσεις στην παρέα της, μέσα στην απαλή μυρωδιά των τάπητων και της σκόνης του κιμωλίου. Δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα για το τι σας επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά στο ρυθμό των κοινών σας στιγμών — μετρώντας μαζί τις επαναλήψεις, ανταλλάσσοντας μια ματιά απέναντι από το δωμάτιο — μεγαλώνει μια σιωπηλή κατανόηση, που μεταφέρεται από τον βόμβο των τρεχοπάτων και το βάρος των ανειπώτων πραγμάτων.